دوستی برای لحظات تنهایی

گسترده تر از عالم تنهایی من عالمی نیست

غم آنقدر دارم که می خواهم تمام فصل ها را بر سفره ی رنگین خود بنشانمش٬بنشین غمی نیست.

حوای من بر من مگیر این خودستایی را که بی شک تنها تر از من در زمین و آسمانت آدمی نیست.

من قصد نفی بازی گل را و باران را ندارم. شاید برای من که همزاد کویرم شبنمی نیست.

شاید به زخم من که می پوشم آن را ز چشم شهر در دستان بی نهایت مهربانش مرحمی نیست.

شاید.......... و یا شاید هزاران شاید دیگر

اگر چه دیگر به گوش انتظارم جز صدای مبهم صدای دیگری نیست.

آسمان چشمانم سپید بود   زمین دلم سبز   و زنبیل خاطره هایم پر بود از عطر یاد تو

ناگهان ابری برآمد   آسمان چشم هایم را سیاه کرد   زمین دلم را زرد   و زنبیل خاطره هایم را دزدید

اما تو آمدی   و از سبد خوش بینی ات   نهال آرزویی به من هدیه دادی

و گفتی بگیر و بکار که بهار در راه است.